वाचून बघा

( शेवटच्या दोन द्विपदींचा संदर्भ : http://www.manogat.com/node/13514#comment-115583)

गाईले अधुरेच गीत मी, तिला सांगाल का
राहिलो जगास भीत, एवढे कराल का

हा भरुन आसमंत, मंद वाहतोय गंध
असेल ती कुठे इथेच, ठाव तो दावाल का

रातराणिच्या फुलांस, बहर आज येत खास
गेली कोणत्या दिशेस ती, मला सांगाल का

जागता तिचेच भास, स्वप्नांतुन तोच ध्यास
भेटताच ती उद्यास, जाण तीस द्याल का

ह्या टिपूर चांदण्यात, जागलो पहात वाट
होतसे अता पहाट, तिज निरोप द्याल का

येइलच ती इतक्यात,ह्या दवभरल्या धुक्यात
दाबलेल्या हुंदक्यात बोलू काय सांगाल का

रात्रि माझियापरीच, घेऊनी कविता उरीच
न जागला तुम्ही कधीच, कि खरे सांगाल का

( ऋणनिर्देश : कवितेस उद्देशून लिहिलेल्या ह्या ओळी ‘नसतेस घरी तू जेव्हा’ ह्या अप्रतिम रचनेच्या लयीत आणि बाजाने बेतायचा प्रयत्न केला आहे. त्या सुंदर काव्यशिल्पाशी संबंधित सर्व गुणीजनांना नम्र अभिवादन करुन… )

मजसोबत तू असताना
संगे उठता-बसताना
संदर्भ रोजचा असतो,
पण अर्थ नवाच दिसतो

तू भुलवत मज गाताना
तव ताना ऐकवताना
मी कुणी वेगळा बनतो
निःशब्द तुला गुणगुणतो

कधि जवळुन तू जाताना
वार्‍यागत झुळझुळताना
काळजामध्ये हुळहुळतो
मज स्पर्श हवाच असतो

दुरुनी मज तू बघताना
नि:श्वास मंद निघताना
मी तुझी प्रतीक्षा करतो
माझ्याही नकळत झुरतो

मज जवळी  तू नसताना
तुज दुज्यासवे रमताना
पाहुनी जीव हुरहुरतो
शंकित मी उगाच  होतो

आठव मज तव येताना
अपुल्याशीच पुटपुटताना
वेडयांत काढती सारे
मज मीच शहाणा दिसतो !

( ॠणनिर्देशः  अजय- अतुल ह्या अत्यंत गुणी जोडगोळीच्या  ‘गोंधळ’ ह्या लोकप्रिय रचनेवर

आधारित, मूळ कलाकृतीशी संबंधित सर्व प्रतिभावंतांना नम्र अभिवादन करुन ! )
उदे उदे उदे उदे….

माहुरगडच्या रेणुकाईला नमस्कार माझा
भक्तातोंडी  कवन वदविसी चमत्कार तुझा
आई माझ्यावरी, तान्ह्यावरी, कृपावस्त्र पांघरी
आज औक्षणाला ये,
गोंधळ मांडला रेणुके, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…
तुळजापुरवासिनी भवानी तूच जगन्माता
गहिवरला हा गळा माऊली गान तुझे गाता
आज दया करी, माझ्यावरी ,जागव ही वैखरी
तुझ्या कीर्तनाला ये,
गोंधळ मांडला भवानी, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…
कोल्हापुरची अंबाबाई आदिशक्ती माता
संसारातुन पार करवसी धन्य तुझी सत्ता
आली आली स्वारी, भक्ताघरी, कृपा तुझी मजवरी
माझे अंतःकरणी ये,
गोंधळ मांडला तिथे गं, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…
सप्तशृंगी नाशिकातली देवता वणीची
दर्शनमात्रे तहान पुरवी साधका मनीची
नाव जिभेवरी, चढु पायरी, आलो तुझिया द्वारी
आज भंडार्‍याला ये,
गोंधळ मांडला माय गं, गोंधळाला ये, उदे उदे उदे…

आधी वंदूया लंबोदरा, नमुया प्रभाती दिनकरा
सर्वधारीनाम संवत्सरा, शुभारंभ नववर्षजागरा !

जुन्यातले नवे ठेवुन,सर्वांगी नवपालवी लेऊन
नव्याची ओढ सनातन, पुरवो हे वर्ष नूतन !

साडेतीन मुहुर्तांपैकी एक, गुढीपाडवा सण सुरेख
या मंगलदिनी काही एक, शुभकार्य अवश्य करावे..

येत्या वर्षी नवीन घडूद्या , टाकाऊ ते सारे झडूद्या
मंगलवार्ता कानी पडूद्या , गुढी यशाची नवी चढूद्या.

नववर्षी इतिहास घडवा, कर्तॄत्त्वाचे इमले चढवा
माणसांतले मैत्र वाढवा- सुरुवात आजच…गुढीपाडवा !

सर्वांनाच हे सत्य असतं माहित,शिकणं आयुष्यात पहिलं गृहित
अनुभवाच्या पुस्तकातून शिकत, लिहून घ्यायचं कोर्‍या वहीत
इथे टिकणं म्हणजे शिकणं आलं, नवशिक्याचं दुखणं आलं
सुरुवातीचं चुकणं आलं , अपमान गिळून वाकणं आलं
नवागताचं थरथरणं आलं,जाणत्याची बोलणी खाणं आलं
आपल्याच नजरेतून उतरणं आलं,गुरुचं मन राखणं आलं..

आपण सगळेच ह्यातून जातो,कसोटीचा तो काळ विसरतो,
हळूहळू नवीन नवख्याला, आपल्याही नकळत ऐकवू लागतो-
“आम्हाला हवाय माणूस अनुभवी,नवशिक्याची कटकट कुणी घ्यावी?
अहो,उमेदवारी अवश्य करावी पण..गैरसोय कुणी सहन करावी ? ”
आजवर असा एकच झाला,आईच्या पोटात शिकून आला
चक्रव्यूहात शिरुन उरलेला,धडा शिकून निघून जायला…
बाकी तुम्हां-आम्हांला, इथे येऊनच शिकायचं-शिकवायचं
आपलं शिकणंही सहन केलं होतं कुणीतरी ,कधीतरी–

…..हे मात्र ध्यानात ठेवायचं !

…. विसरलो विसरायचे …
******************

ठरविले तेव्हाच होते मी तुला विसरायचे
आठवांत मग्न मी,  विसरलो विसरायचे

गंधलात, धुंदलात मयसभेत माझिया
आल्यावरि भानावर, अरे रे.. विसरायचे!

का म्हणुनी दुनियेचे दोष मला दाविसी
स्मरतो स्वतःचे;  दुसर्‍याचे ? विसरायचे !

लुकलुकती प्रखर नभी दीपक जरि तार्‍यांचे
ज्याविणा प्रकाश ना त्या तमा विसरायचे?

गुंतलात जरि जनहो कुंतलात माझिया
सोबत ही घटकाभर सारे मग विसरायचे..

पदोपदी पाऊल मी सांभाळुन टाकिले
दु:ख हे कि वय सरले,राहिले घसरायचे

लपवाया घाव खोल शपथ घालिसी मला
भिजले हे वस्त्र तुझे मी कसे विसरायचे !

——————————————————————————

… विसरलो पसरायचे !
******************
यत्न करुन नच जमले दु:ख हे विसरायचे
टाकुनिया जाल जळी, पसराया विसरायचे ?

खोकलात, शिंकलात भरसभेत माझिया
छापिल मज भाषण ते मी कसे विसरायचे ?

गळा-मिठीही मारिती, मैत्र सदा दाविती
भांडती नळावरि ते हे कसे विसरायचे !

लखलखती घटकाभर मम सदनी दीपक हे
भारनियमन जन्माचे, ते कसे विसरायचे!

गुरफटले का जन हे बंडलात माझिया
आमिष जरि व्याजाचे,मुद्दला विसरायचे?

ओली मम वस्त्रे  मी रोज पिळुन टाकितो
आशेवर, की येतील दिवस तू परतायचे !

लपवाया वय अपुले केश रंगविलेस तू
शुभ्र खुंट दाढीचे- असे कसे विसरायचे?

————————————————————-

चलो रंगरेलिया मनाएं, कहां छिपी होली है
बुरा नहीं मानेगी वह, भई आखिर होली है !

अनगिनत रंगों में तेरे मैं ढला हूं जिंदगी, पर
बचा कालिख से बुराई की, आज तो होली है

चाहतों में मैं तुम्हारी कुछ भी बनने से रहा
कुछ तो बनके ही रहूंगा देख लेना, होली है

नया नाम हर रोज़ वह देता आया है मुझे
आज मीठी गाली उसकी, शायद होली है …

नाराज़ ही मुझसे रहा, कहा पर कभी नहीं
क्यों जुबां खुली है आज, याद आया होली है !

मित्र-मैत्रिणींच्या घोळक्यात तू रोजच दिसतोस
मी भेटले की, संभ्रमात, अवघडलेलं हसतोस.

माझी हुशारी, बोलणं-वागणं   तुला भावलेलं दिसतंय,
त्याचं कौतुक तुझ्या डोळ्यांत तुझ्या नकळत हसतंय !

पण.....मी दिसायला सामान्य आणि मलाही आहे मान्य
सर्वमान्य हे सत्य, की सौंदर्य तेच, जे डोळ्यांना दिसतं !

माझ्यातली ती अदृष्य सुंदरी जी तुला खुणावतेय ना,
तिच्या दृष्य रुपातली उणीव तुला अस्वस्थ करतेय, ना ?

असल्या नकारांची आताशा सवय होऊ लागलीय मला,
खरंच, पण असं का व्हावं कधीच कळणार नाही मला !

आतून आपल्या सौंदर्याला नित्य उधाण येत रहावं,
अन किनार्‍यावरच्या जगाच्या..... ते गावीही नसावं ?

कधीतरी वाटून जातं - भरतीच्या समुद्रासारखं, वहावं
ते ओसंडून बाहेर , अन अलगद सर्वांगावर पसरावं...

फार नाही, निदान इतपत तरी, की कधीतरी,
...... तुझ्यासुद्धा डोळ्यांना ते दिसावं !

महिला दिवस क्या होता है  ?

हर जीवनका प्रथम दिवसही

पहला महिला दिवस होता है

उस दिनकी कोखसे ही तो

रात-दिनका यह सिलसिला

अविरत जनम लेता है !

महिला दिवस कब नही होता ?

वह कौनसा दिन होगा

जो नारीके अस्तित्त्व बिना 

आरंभ या समाप्त हुआ होगा ?

संसारमें नारीके ना होते

क्या कोई भविष्यमेंभी होगा ? 

उस अंतहीन यात्राके पथिक

समय-रथके दो पहिये रहे

एक नर, दुजी नारी कहे

ईश्वर करे, दोनों साथ संतुष्ट रहें—

अन्यथा…..महिला दिवसकी गरिमा कैसी बनी रहे ?