वाचून बघा

थरथर हाती लिहिलेले
नवथर भावे भिजलेले
स्मृतिगंधाने दरवळले
पत्र तुझे पहिले-वहिले!

‘प्रिय’शब्दाने सजलेले
हॄदयातुन जे रुजलेले
अलगद पत्रात उतरले
लाजरे बोल ते पहिले

मुग्ध गूज ओठांवरले
नजरांनी होते कथिले
सांगण्या शब्दही स्फुरले
ते पत्र तुझे गे पहिले..

बहु दिवसांनी सापडले
पुस्तकी जुन्या दडलेले
आज पुन्हा आठवले
काळिज ते धडधडलेले !

ठरविले त्यांनीच होते मी कोण आहे
कोण मी हे सांगणारा,मी कोण आहे!

शपथा त्या स्मरुन आज वचने तुझी
खिन्न हासला आत तो कोण आहे

श्वास रोधुन बैसलो होतो किनार्‍यावरी
श्वास घेण्या की निघेल जो कोण आहे

तो जाणतो,मन राखण्या माझे परि
हिंडतो शोधीत माझ्यासवे कोण आहे

रंगला वादंग व्यर्थ कुरुक्षेत्री भासतो,
युधिष्ठिरही मीच आणि मी द्रोण आहे

पाहीन म्हणतो त्यास मीही एकदा
पाहसी माझ्यात जो,तो कोण आहे

संपले आयुष्य सारे शोधही थंडावले
आणि आले आज दारी हे कोण आहे !

तसं आमचं फारसं जमत नाही
आमचं कशावरच एकमत नाही
तिच्या शिवाय मन रमत नाही,
मी नसता तिलाही करमत नाही !

आमचं शांततामय सहजीवन
टिकवायचा प्रयत्न करतो,
ती दूरवर दिसली तरी
मी चटकन उभा रहातो !

माझं तिच्याआधी येणं
तुम्हाला आवडेलसं नाही
तिचं माझ्यापूर्वी असणं
नेहेमीच घडेलसं नाही

मी नाहीच अन फक्त ती ?
एक दिवास्वप्न भोळं..
ती नसताना केवळ मी ?
आधी दिवाळी, मग दिवाळं !

रंगमंचावर मिरवायला मी
पडद्यामागून पुरवायला ती
घराघरात असतो आम्ही
माझं नाव खर्च,तिचं…प्राप्ति !

बोलणे कित्येकदा होऊन गेले
सांगणे प्रत्येकदा राहून गेले

सत्य उठुन दिसलेच नाही
उठून बघणे राहून गेले

आसवे रुसवे गेले विरोनी
हासणे स्मरणात राहून गेले

गुंग बघण्यात सर्वांसवे मी
पाहणे बरेचसे राहून गेले

वेळ अपुल्यांना असतो कधी
अनोळखी चौकशी करुन गेले

कोण चुकले हिशेब राहुद्या
जाउद्या व्हायचे होऊन गेले

पोरका एकटा नव्हतो कधीही
विरह माझ्यासवे नांदून गेले

काय शोधण्या मी आलो इथे
विसरलो,शोधणे राहून गेले !

तिमिरात उषेचे स्वप्न घेउनी जगलो
मी हार गळ्यातील हार मानूनी जगलो

संदर्भ रोजचे कालबाह्य होताना
मी इतिहासाला उरी घेउनी जगलो

तुडवून फुलांना खुशाल ते जाताना
मी कर्ज कळीचे शिरी घेउनी जगलो

मी त्याच ठिकाणी रोज ठेच खाउनही
त्या क्षितिजावरती नजर ठेउनी जगलो

जगण्याच्या धुंदीत तोल तुझा जाताना
मी मात्र नशेचे भान लेउनी जगलो

तू वार्‍यावरती शब्द उधळिले आणि
मी त्या शब्दांना नित्य जागुनी जगलो

आयुष्य आजचे समोरुनी येताना
मी हाय ! उद्यावर त्यास टाकुनी जगलो

वो बैठे हैं रूबरू और शाम ढलने को है
दरमियाँ का शीशा अब पिघलने को है
छोड़ आया बीच मझधार यादों को तेरी
डूबती यह नैया अब सम्हलने को है
क्या है ये शोरो-गुल, क्यों धुआँ सा है
शायद फिर कारवां निकलने को है
तेरे संग तराशे थे जो नाजों से हमने
वक़्त का दरिया वो लम्हे निगलने को है
मैंने जल्दबाजी में काटी है जिंदगी,पर
इतमिनान से बड़े दम निकलने को है
रोज नया ऐलाने-जंग सुनता हूँ मैं
देखें कौन इंसानियत कुचलने को है
मुद्दतों बाद हल्की मुस्कुराहट ये कैसी
जानता हूँ अब ये लावा उगलने को है

नहीं जानता मैं कि उस ओर क्या है
यहाँसे जुदा वहाँ और क्या है
जहाँ रोशनी है, वहाँ कुछ तो होगा,
अनबनीमें शायद नया सचभी होगा…
सवालोंमें उलझासा दिलका जहाँ है
परखूँ जवाबोंको  फुरसत कहाँ है
नहाता उजालेमें कोई कल तो होगा
भरा उम्मीदोंसे कोई पल तो होगा ?
मैं हूँ मानता कि यह रस्ता नया है
सिवा हमारे न कोई गया है
पुकारे है मंझिल और जानाही होगा
होनी है सुबह दिनको आनाही होगा !

जीवनमें कविता,
हर रुपमें मिलती है
कभी भावुकताकी छायामें, कभी
दर्शनकी धूपमें खिलती है.
कभी सहास्य सखी चंद्रमुखी,
अनजान अधोवदना, कभी दुखी
कभी बन बहना पहन गहना
बन दुहिता, कभी पितृवदना !
ममताभरी कभी लोरी दुलारी
पड गलबैंया मारे किलकारी
तबस्सुममें वह यौवनके खिले
सिसकती कभी झुर्रियोंमें  मिले..
कहे खुलेआम मनकी,आंखोही आंखोंमें
कनखियोंसे करे बात कभी सलाखोंमें
आजाद परिन्दोंमें ,सरहदकी गश्तोंमें
हालातके बंधोंमें, ख्वाबोंकी किश्तोंमें.
परिचित लिखावटकी अनखुली चिट्ठियोंमें
किसी नवजातकी अधखुली मुट्ठियोंमें..
अनबुझी चाहोंकी अनसुनी आहोंमें
निष्ठुर थपेडोंमें,सहलाती बाहोंमें
रदीफोंके मुहल्लोंमें,काफियोंके काफिलोंमें
अपने हिस्सेके अंधेरोंमें,गैरोंके उजालोंमें
आँखोंकी नमीमें, अपनोंकी कमीमें
कविता पनपती है, दिलोंकी जमींमें !

सांगावे हे गुज वाटावे
अधिर ऐकण्या ते भेटावे
शब्द लाजरे हळु रेटावे
अंतर मौनातले फिटावे
सांगायास विलंब न व्हावा
ऐकल्यावरी धीर रहावा
मायेला आरसा मिळावा
छायेतच कवडसा मिळावा
मीलनक्षण असा खुलावा
एक कटाक्षी जीव भुलावा
गुलाब गालांवरी फुलावा
हर्षभराने देह झुलावा
मंद गंध शब्दांना यावा
लज्जेचा निर्बंध गळावा
स्पर्शांतुन नव अर्थ रुजावा
आवेग मनीचा व्यर्थ न जावा
शब्दांचे मग काम सरावे
काय सांगणे ते विसरावे
मिटोनिया सारेच दुरावे
मधुर एक ते गीत उरावे !

बघ एकांत, बसू निवांत, जीवनाचा हट्ट आहे
भेटल्यावर काय बोलू, हे जरा अस्पष्ट आहे
पचवुनी आकांत माझे, शांत जग हे झोपलेले
जागवु त्याला कसे हे काय करणे इष्ट आहे ?
सुखमहाली दंगलो मी, दु:ख दारी तिष्ठले
स्वागता गेलो न म्हणुनि मजवरी ते रुष्ट आहे
कसे म्हणू तू एकदाही, भेटलीस मज नाही
आलीस,म्हटलेस ‘नाही’,त्यात मी संतुष्ट आहे !
पाहिले स्वप्नीच होते,वास्तवाचे स्वप्न मी
भानावर आलीस तू,रोजची मज गोष्ट आहे !
ये असा बाहूंत माझ्या, आसवांना वाट देऊ
स्वच्छ डोळ्यांनी उद्याला, पाहू कोणा कष्ट आहे…