रिश्ते

29 08 2008

दोतरफा सरहदपर क्या धूम मची है गश्तोंकी
कहानियाँ यहाँ हमने खूब रची है रिश्तोंकी

खोजती रही हो तुम आशियाने दुनियाभरके
इसी शहरके पिछवाडे, वहीं गली है रिश्तोंकी

जाहिर ये है के अब तो, हम दोस्त नहीं रह पाएंगे
बात यहाँ है अपनोंकी, बात चली है रिश्तोंकी

रोक नहीं अब पाऊंगा मैं ये बहाव इन अश्कोंका
सदियोंसे इन नदियोंमेंही नांव चली है रिश्तोंकी

ले-देके मिलकियत बस इतनी जुटा पाया हूं मैं
चंद ख्वाब सजे हैं आँखोंमें और नमी है रिश्तोंकी

अमीर बडा कहलाता, भरे पडे खजाने पुश्तोंसे
मेहेरबाँ जिंदगीभी है, सिर्फ कमी है रिश्तोंकी

क्या बटवारोंकी किश्तोंसे, बच निकलेंगी ये इमारतें
हाय! फिसलते रेतपे हमने नीव रखी है रिश्तोंकी

जरा जमींपे आकर देखो, क्या रखा है जन्नतमें
इन्सानोंकी बस्तीमें बारात सजी है रिश्तोंकी !

Advertisements

मोरपीस

21 08 2008

तो तसा दिसायला सामान्यच,
दोघांच्या गर्दीतही हरवून जाणारा
चालणं-बोलणं अडखळत त्याचं,
एकूण अस्तित्त्वच अवघडलेलं.
दिवसात एकदा हसला तरी पुरे,
आयुष्यात रंग उरलेत फक्त करडे-भुरे…
…..
पण तरीही तो आहे जरा निराळाच,
अस्तित्त्वाच्या मंथनात, कोलाहलाच्या हलाहलासोबतच
त्याला गवसलाय एक अमृतकुंभ… प्रतिभेचा !
…..
मधूनच कुठुनशी एक हलकी साद येते
फक्त त्यालाच ऐकू येणारी-
मग त्याच्या वावरण्यात येते,
एक निर्भय सफाई, लगबग
न शोभणारा अधीरपणा….आणि
तो उघडतो मनातलं ते दालन…
आतलं लखलखतं मोरपीस त्याला खुणावतं
ते मस्तकी खोवुन, तो बनतो कुणीतरी वेगळाच !

हाहा म्हणता तो मग रचतो शब्दांचे मनोरे,
लीलया उभारतो भावनांची भन्नाट वादळं,
प्रतिभेच्या कुंचल्यानं चितारतो
अभिव्यक्तिचं वेलबुट्टीदार इंद्रधनुष्य…
स्वतःशीच गुणगुणत,उन्मत्त डोळ्यांनी
तो नजर दौडवतो आपल्या प्रतिसृष्टीवर, आणि-
सृजनाच्या शतधारांत चिंब होऊन त्याच्या
मनातला मोर थुईथुई भिरभिरत रहातो..
…..
यथावकाश सारं पहिल्यासारखं होतं,
बरसून गेलेल्या पावसाचा मागमूसही
त्याच्या चेहेर्‍यावरुन पुसून जातो
पण मनातलं ते मोरपीस मात्र
खट्याळपणे हसत रहातं,
त्यालाच ऐकू जाईल, अश्या बेतानं !

हात देणारेच त्याचे..

06 08 2008

( एकाच  ‘जमिनी’तून आलेल्या दोन्ही रचना एकत्र देत आहे)
संपला विश्राम कामा लागुया
शोधुनी थकवा नवीन पाहुया

दाटून ओथंबणे बरसणे पुरे
खूप झाला शोक थोडे हासुया

मृत्युची कौतुके कोणी करावी
संपले नाविन्य त्याचे सांगुया

याचकांच्या वाढत्या गर्दीमध्ये
कुणी दाता भेटतो का पाहुया

घट्ट मिटुनी ओठ जीणे नको
जून झाले मौन ताजे बोलुया

रात्र सरली तारका मंदावल्या
जाग ये गावास आता जाउया

विन्मुख तो कोणाहि ना धाडतो
हात देणारेच त्याचे मागुया ! *
(* ” देणार्‍याचे हातच घ्यावे…”  ह्या उत्तुंग ओळींवरुन साभार! )

******

साधतो का हा तराणा पाहुया
सूर लावून तो  पुराणा पाहुया

आजही ती येणार नाही म्हणे
आज कोणता बहाणा पाहुया

ध्येयवेडे दौडले निखार्‍यांवरी
पाय त्यांचे,त्या वहाणा पाहुया

प्रेम शोधत आजही तो हिंडतो
कोण आहे हा शहाणा पाहुया

सांगेल सारे एकदाचे आज ती
काय घाली ती उखाणा पाहुया !

तुझी गोष्ट

16 07 2008

खूप वर्षांनी भेटलोय,आहे संध्याकाळ मोकळी
निवांत बोलत बसलोय, होतायत मनं मोकळी

बाहेर आभाळ दाटलेलं, पाऊस कोसळतोय
आपलं कुठे चुकलं, हा प्रश्न आत छळतोय

तुझी गोष्ट ऐकताना मी वरकरणी हसतोय
मुक्त तुझ्या हास्याचा सूर कुठेतरी बोचतोय

एकाच शर्यतीचे घोडे कधी होतो आपण दोघे
जिंकलास तू, गेलास पुढे- आम्ही निव्वळ बघे..

कसं सांगू माझ्या आत काय ठसठसतंय,
भरलेली खपली पुन्हा निघणारसं दिसतंय

तुझं सारं आखीव रेखीव,सगळं कसं जिथलं तिथे..
माझं रटाळ,ठरीव- आहे जेमतेम..जिथलं तिथे !

सुख-दु:खांच्या गोष्टी? आठवतोय दु:खंच सगळी
आज पुन्हा जाणवतंय- मित्रा,तुझी गोष्टच वेगळी…

नैना

07 07 2008

सुख-दुखमें संग दें नैना,जीवनको रंग दें नैना
चेहेरेका गहना नैना, कहलायें चितवन नैना

पहले होते भोले नैना, दुलारसे डोलें  नैना
बात-बात रो लें  नैना,उतावले बांवले नैना

तांक-झांक मोहित नैना,हंस लें-फिसलें नैना
देख उसे मचले नैना,खुशियोंसे नच लें नैना

नित वहीं रुकते नैना,लज्जासे झुकते नैना
सजनासे लागे नैना,जीवनसे भागे चैना

जागे रातोंमें  नैना,जगाये सपनोंमें नैना
प्यारमें चंचल नैना,राह तके अविचल नैना

बिरहामें विवश नैना,दरसनको तरसे नैना
मेघा मनमें बरसे नैना,अंसुवनसे भीगे रैना

कभी वारभी सीखें नैना,अंगारभरे तीखे नैना,
खौल उठे,चीखें  नैना- प्रतिशोधमें रुखे नैना

अधिर नैना मदिर नैना,मनमानी करते नैना
अगवानी करते नैना, निगरानी करते नैना

देते हैं कसमें नैना, रीत रिवाज रसमें नैना
आईना दिलका नैना, हैं किसके बसमें नैना !

नामकरण

04 07 2008

एकदा एका कविने ,प्रसवली दो कवने,
आणखी वर आवर्तने । झाली हो कविता ॥
गोंडस काव्य पाहोन, कविमन जाइ हरखोन,
आद्याक्षर पारखोन । बारसे करु म्हणे ॥

मेंदूस दिला ताण, बुद्धीस आणिला शीण,
योग्य ते नामाभिधान । तियेसाठी सुचेना ॥
साजेश्या नावावीण, कैसे व्हावे प्रकाशन,
काव्यनामप्रयोजन । तेथेच की ॥

ऐसे समयी कविमित्र ,संगणकप्रयोगी सुपात्र,
योगायोगे विचित्र । कविगृही पातला ॥
परवलीशब्द मंत्रोन, संगणकसंमुख बैसोन,
करी मूषक धरोन । टिकटिक तो करी ॥

*जाल धुंडिले शोधयंत्राने,कैक ती अभिधाने,
दावोन कविसी म्हणे । ‘ निवड एक ‘॥
सापडेना नाव अचूक ,कविमनी धाकधूक
अनामिता अपुली लेक । राहील की ॥

दोन प्रहर लोटता ,हार मानिती उभयतां
कविपत्नी तेथे तत्त्वता । उभी ठाकली ॥
वृथा होई कालहरण, लांबले ते नामकरण,
दोघेही  येता शरण । कविभार्या वदे ॥

‘फक्त इतुके करावे, काव्य समीक्षका दावावे
एक का- मग अनेक नावे । ठेवील तो’॥

कपाळा हात मारोन, कवि निघालासे घरोन
पुढील कल्पना करोन । मीही थांबतो ! ॥

( *पाठभेदः ‘आंतर्जाल सर्चिले गुगलाने’ )

यह लम्हा

22 06 2008

दहलीजपर मुझे देख असमंझसमें तुम
अचंबित हो निहारती, बोलती है गुम
चाहता हूँ अब हम रहें कुछ गुमसुम
संदूक सवालोंकी अभी खोलना नहीं तुम

इंतजारमें कबसे यह लम्हा खडा था
भीडमें पलोंकी यह तनहा बडा था
आँधीमें शककी गया हडबडा था
अरमाँ इसे हमसे ज्यादा बडा था

दूरीकी बातें,बिरहाकी रातें.. रहने दें,
ये नैना हमारे यूँही आज बहने दें
इस लम्हेको अपने दिलकीभी कहने दें
उसे भेंटमें चंद टीसके गहने दें

होठोंके किनारोंपर तबस्सुमकी नैया
हिचकोले खाती, है असुवन खिवैया
लिहाजमें उसके थामें निगाहोंसे बैंया
के लम्हाभी कहे, क्या सजनी.. क्या सैंया !

प्रवास

15 06 2008

दीर्घ प्रवासी काही नवथर कुणि होते कसलेले
वृद्ध जोडपे शांत एक त्या खिडकीशी बसलेले
केस रुपेरी,प्रसन्न मुद्रा,बरेच सुरकुतलेले
कैक वादळे त्यांनि उन्हाळे असावे बघितलेले

पुढच्या थांब्यावरी घोळका तरुणाईचा शिरला,
अवखळ किल्बिल चित्कारांनी आसमंत भरला
सहलकरी ते प्रवास त्यांना नवलपरी हे सारे
सहप्रवासी त्रस्त बिचारे पेंगुळले होते सारे

त्याच प्रवासी मीही-ऐकुन,पाहुन चुकचुकलेला
विशी-सत्तरी मधला होतो, पन्नासा झुकलेला
सय गेल्याची,भय येत्याचे,वय ते अवघडलेले
काल-आजचे आणि उद्याचे प्रश्न मला पडलेले

‘काय म्हणावे ह्या पोरांना’ मी रागाने म्हटले
लख्ख हासुनी,मज कानी ते आजोबा पुटपुटले

‘जरा आठवू दिवस आपले,होते भरकटलेले,
ढगांत डोके,जमिनीवरुनी पायही ते सुटलेले
ह्या चक्राच्या परिघावरचे बिन्दू आपण सारे
आज जिथे मी,उद्यास तुम्ही,परवा ते येणारे..’

समजुन गेलो,भान असावे सदैव या सत्याचे
अनित्य सारे येथे केवळ परिवर्तन नित्याचे !

पहिले-वहिले

08 06 2008

थरथर हाती लिहिलेले
नवथर भावे भिजलेले
स्मृतिगंधाने दरवळले
पत्र तुझे पहिले-वहिले!

‘प्रिय’शब्दाने सजलेले
हॄदयातुन जे रुजलेले
अलगद पत्रात उतरले
लाजरे बोल ते पहिले

मुग्ध गूज ओठांवरले
नजरांनी होते कथिले
सांगण्या शब्दही स्फुरले
ते पत्र तुझे गे पहिले..

बहु दिवसांनी सापडले
पुस्तकी जुन्या दडलेले
आज पुन्हा आठवले
काळिज ते धडधडलेले !

कोण आहे

31 05 2008

ठरविले त्यांनीच होते मी कोण आहे
कोण मी हे सांगणारा,मी कोण आहे!

शपथा त्या स्मरुन आज वचने तुझी
खिन्न हासला आत तो कोण आहे

श्वास रोधुन बैसलो होतो किनार्‍यावरी
श्वास घेण्या की निघेल जो कोण आहे

तो जाणतो,मन राखण्या माझे परि
हिंडतो शोधीत माझ्यासवे कोण आहे

रंगला वादंग व्यर्थ कुरुक्षेत्री भासतो,
युधिष्ठिरही मीच आणि मी द्रोण आहे

पाहीन म्हणतो त्यास मीही एकदा
पाहसी माझ्यात जो,तो कोण आहे

संपले आयुष्य सारे शोधही थंडावले
आणि आले आज दारी हे कोण आहे !