वाचून बघा

माझ्या पराभवाचे ते दाखलेच होते
सोडून हात गेले ते आपलेच होते

झाल्या चुका तरी थोरांनीच माफ केले
डोळे वटारलेले- ते धाकलेच होते

नावाजले जगाने सांगू तरी कुणाला
की नाव आपल्यांनी तर टाकलेच होते

झाली पहाट,झाला बभ्रा कसा कळेना
की कोंबडेहि सारे मी झाकलेच होते

मागावयास माफी ते पाय मी धरोनी
गेलो,नि हाय दैवा ते माखलेच होते

दु:खास मीच माझ्या बाहूंत शांत केले
शोधीत आसरा ते मजसारखेच होते

हे काय आज त्यांना आले हसू नव्याने
माझे फजीत होणे तर कालचेच होते

This entry was posted on 25 09 2008 at 11:48 pm and is filed under मराठी गझल. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.