काव्यप्रवेश

एखादी अनुभूती, सत्य वा कल्पित
करते भावनिर्मिति ,

अन भावना पुरेश्या बळावल्या
की न राहवून, चाळवते प्रतिभा.

मुक्या प्रतिमांची मग सुरु होते धावपळ;

त्यांच्या भोवती फेर धरुन प्रियाराधन करु लागतात
काही  बोलघेवडे शब्द , अनुरुप अन चपळ.

शिस्तप्रिय रचनाशास्त्र त्यांना घालू पाहातं
वृत्त-अलंकारांचं बंधन,

रचनेचं सौष्ठव करायला लावतं
भावनांशी  तडजोड, पण कधीकधी
होतं त्याचं एक सुरेखसं कोंदण….

तर कधी होतच रहातो मुक्तछंदी, बेगुमान
शब्द- प्रतिमांचा लपंडाव, रुढींना गुंगारा देऊन.

कविमन थबकून हा व्यापार पाहू लागतं-

हा हा म्हणता साकारु लागतो एक आकृतिबंध,
त्यानं पुरेसं बाळसं धरलं, की
येऊ लागतो अभिव्यक्तीचा अभिनिवेश

आणि यथावकाश, घटिका भरली की
संपन्न होतो काव्यप्रवेश !

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s


%d bloggers like this: