वाचून बघा

( फिल्म ” कभी कभी ” की इस मूल रचनासे जुडी हम सभीकी
भावनाओंकी क्षमा चाहता हूँ ! )

कल नया किस्सा शुरु होगा

कल फिर एक नौजवाँ शहीद होगा,

धूमधामसे बडेसे हॉलमें

मेरे दोस्तका कल ब्याह होगा.

वह मेरी शादीमें नहीं आया

मैं उसकी शादीमें क्यूँ जाऊं ?

उसकी रिसेप्शनके आईस्क्रीमका

मैं एकभी टुकडा क्यूँ खाऊं ?

वह बस एक दिनका दुल्हा है,

एक दिनकी उसकी कहानी है

कुछ दिन दुनिया सुहानी है

आगे तो बस हैरानी है…..

सुबह सुबह, एसेमेस उसका
मीठा, जैसे जूस ‘ऊस’ का !
*********************
सुबह हुई, है कहाँ एसेमेस उसका
रोज़ वह पढनेका लगा है चसका
यह आदत छोड दूँ, नही मेरे बसका!
*********************
एक ज़माना था, जब थे यह कहते,
‘ कितने हैं हमारे खयालात मिलते!’
अब तो यह आलम है के हर पल
कहते हैं याद कर गुज़रा हुआ कल,
‘हमखयाल, और हम ?  इम्पॉसिबल!’
*********************

पाहिले मी तुला अन् शब्द ओठी धावले
साज चढवाया तयांना सूर तेही लावले
गाईलेले गीत माझे ते तुलाही भावले
बोल लावाया मला ‍परि जगाचे फावले.

यावया कक्षात तुझिया घोटाळती ही पावले
शृंखलांनी बद्ध ह्या,तरि बाहु मी फैलावले
असमर्थ,असहाय्य मी जरि बंध हे सैलावले
नयनद्वारि थकुन माझे अश्रुही विसावले.

हेच अंती पाहण्या का स्वप्न होते दाविले ?
जीवघेणे घाव देऊन अन् मला नादाविले ?

मान्य की हे वेड माझे मीच मजला लाविले,
सार्थकी त्यानेच पण आयुष्य माझे लाविले…..

पिकतं तिथे विकत नसतं , खरंय.
पण म्हणून…….
पिकवणं कुठे थांबत असतं !

ऐकणारं कुणी नाही म्हणून ..
संभाषणही संपवायचं नसतं.

साथीला कुणी नसलं तरी
चालणं थांबवून चालत नसतं,

जगाशी पटलं नाही म्हणून
जसं, जगणं संपत नसतं.

वाचायला कुणी नसलं तरी
लिहिण्याचं वेड वाचवायचं असतं.

‘ मग हे सगळं का करायचं?’
विचारत बसायचं  नसतं–

अंतर्नादाच्या साक्षीनं,
आपलं गाणं गायचं असतं !

कोवळी सूर्यकिरणं लेवून
पहाट तळ्यावर अलगद येते
पाण्यात प्रतिबिंब पाहून
स्वतःशीच मोहरते..
सोनेरी बटांनी वेडावलेल्या
पक्षिणीचं गाणं ऐकून हरखते
हिरवळीत, दवातून
आरक्तगाली हसते,
मान वेळावून कमलिनी
पहाटेकडे पहातच रहाते.

पूर्णसूर्य भाळी घेउन माध्यान्ही,
दुपार येऊन थडकते,
कडेवरून झेपावणारं
बिंब पाण्यात न्याहाळते.
काठावर त्याला सोडून
फुलाबाळांत रमवते
घनदाट काळ्याभोर छायेत
सूर्यासोबत रेंगाळते,
अन् उन्हासावल्यांशी खेळून
दमून झाडाशी विसावते.

सूर्याला मार्गस्थ करून,
तळ्याशी संध्याकाळ अवतरते.
झोपाळलेल्या भुरकट सावल्यांना,

थोपटून निजवते
दिवसभर उंडारलेल्या फुलापाखरांना
दामटून घरट्याची ओढ लावते,
उगवत्या तार्‍याच्या मदतीनं
पुढचे वेध घेऊ लागते,
चिडीचुप झालं की झाकपाक करुन
तळ्याकाठीच मुटकुळं होते.

यथावकाश टिपूर केसांची ती
पुनवेची रात्र तळ्यावर पोहोचते.
इकडचा तिकडचा कानोसा घेत
ती चांदण्यांना बोलावणं करते
वाटोळं चंद्रमुख तळ्यात बघत
काठाने येरझारा घालत रहाते
दमल्यावर मग गार पाण्यात
ऐसपैस पाय सोडून बसते.

पण आता घटिका भरत आलेली असते–

मग बळेबळेच उठून
पहाटगर्भ सांभाळत
जड पायांनी रात्र ,
रामप्रहरीच हळूहळू चालू लागते…..

********************************

यात्रा ( हिन्दी रूपांतर )

—-

दबे पाँव तालाबपर सुबह आती है,
कच्ची धूपकी चुनर ओढे
जलमें अपनी प्रतिमा देख
मनही मन लज्जित हो उठती है
सुनहरी घुंगराली लटोंसे पगलाई
पक्षिणीके गीतसे ललचाती है
ओसबिंदुओंमें, हरियालीसंग
आरक्त कपोलोंमें मुस्कुराती है
कमलिनी अपनी ग्रीवा ताने
सुबहसे ताँक-झाँक करती है !

मध्यान्ह-समय ललाटपर दिनमणि धरे
दोपहर उस तालपर आ धमकती है
गोदीसे स्वतन्त्र होनेको आतुर
शिशुबिम्बको जलदर्पण दिखलाती,
तालाबतटपर उसे छोड फूलों-कलियोंमें रिझाती है
घनी छायामें संग दिनकरके टहलकर,
धूप्-छाँवसे आँख-मिचौली खेल
थकी-हारी पेड तले लेट जाती है.

यथाकाल सूर्यको नियत पथपर बिदा कर
सन्ध्या तालके किनारे आती है
नीन्दसे भारी पलकोंकी साँवली छायाओंको
सहलाकर सुलाती है
दिनभर चहकते, फुदकते पक्षियोंको
जबरन अपने-अपने घोंसलोंकी चाह दिलाती है,
उगते सितारेकी दिशाको देख
भविष्यका ताल-मेल मिलाती, और सन्नाटा छातेही
वहीं धराशायी हो लेती है.

खामोशीमें घुली, चाँदनीमें धुली,
पूर्णचंद्रमासे खिली पूनमकी रात
यथाकाल तालाबपर उपस्थित हो जाती है
रुपहले केशोंमें सितारे संजोकर
किनारेकी सैर करती, तालाबमें
चंद्रमुख निहारती है
सहसा विश्राम करने हेतु
तालके पानीमें पैरोंको भीगोने बैठ जाती है

परंतु अब बेला आन पडी होती है —

फिर रात, जैसे-तैसे जतनसे खुदको जुटाकर॑
उदरके प्रभातगर्भको सम्हाले,भारी पैरोंसे,
उजियालेकी ओर बढती

तडके एक नये दिनकी यात्रा आरंभ करती है…..

********************************************

उत्साह ऊर्जा उत्सव

मांगल्य आणि वैभव

उन्नति उद्धार गौरव

सौन्दर्य तेज सौष्ठव

शांत संयत मार्दव

भावनांचा गुंजारव

नेत्रदीपक, अद्भुत भाव

वार्षिक, तरी अभिनव

एवंगुणविशिष्ठ अनुभव

एकमेव, दीपोत्सव !

******************

प्रारंभी मंगलाचरण

करु श्रीगणेशस्तवन

आणि श्रीसद्गुरुआराधन

मग कुलदेवतावंदन

पश्चात् ईष्टदैवतनमन

पूर्वजपुण्यस्मरण करुन,

आरंभू दिवाळसण !

सर्वां स्फुरण प्रोत्साहन

रंगावलि कंदिलतोरण

सुगंधित पखरण

पुष्पमाला पूजार्चन

दीपमाला विभुतिचर्चन

ईष्टमित्रां आमंत्रण

परस्परां नम्राभिवादन

आप्त स्नेही संमेलन

वरिष्ठ अभीष्टचिंतन 

मंगल शुभाशीर्वचन

मधुर स्वाद भोजन

संगीत मंजुळ गायन

वादन नर्तन जनरंजन

बहुरंगी प्रकाशयोजन

हर्षोल्हासित बहु जन

सर्वप्रिय, दिवाळसण !

गोड पांढर्‍याफेक बत्ताशासारख्या

शारद टपोर चंद्रबिंबाचा,

आटीव ओतीव फेसाळ दुधाच्या

आधणावरल्या उधाणाचा

मित्रवर्तुळातल्या नाच-गाण्यांचा

घरोघरीच्या जागरणांचा,

सण कोजागरीचा !

अभिव्यक्तिपुरता,

जिचा वियोग मी जेमतेम सहन करतो,

अहो, ती माझी कविता,

माझं कवित्त्व,

हेच माझं व्यक्तित्त्व

माझं सर्वस्व… नव्हे, माझं अस्तित्त्वच !

ती माझी कविताच झिडकारताय,

आणि एकट्या मलाच

मायेनं आपलं म्हणू पहाताय !

जन हो, माझं काव्य नाही नुसतं एक वाक्य,

ते तर  माझं जीवनवाक्य…..

त्या वाक्यात शब्द,

शब्दांमागे आहे भाव

त्या भावातच लपलाय

माझ्या मनीचा गाव.

त्या शब्दांत घुमतोय एक  नाद,

ह्या नादातच गुंतलाय….

माझा अंतर्नाद !

माझं हे वेगळेपण…

तेच नाकारताय,

मग मला कुठल्या सलगीनं हाकारताय ?

विजयादशमीचा दिन, अंगण सडासंमार्जन

वर रंगावलीचं लेणं, दारोदारी तोरणं

धूप-दीप प्रज्वलन, सुगंधित वातावरण

कौतुकाची पक्वान्नं, आप्तेष्ट-मित्र मीलन

मनी सुख समाधान, करू सीमोल्लंघन

वाटू आपट्याची पानं, सवे मैत्रीचं सोनं !

आपल्याला जे जे हवं, तेच दुसरयालाही द्यावं
आंब्याचं फळ असेल हवं, तर जमिनीला वांग्याचं बीज का द्यावं ?

जे जे तुम्हाला पहायला हवं, तेच इतरांनाही दाखवावं
जे तुम्हाला वाटतं ऐकावं, तेच तुमच्या श्रोत्यांनाही ऐकू यावं

जे जे तुम्हाला घ्यायला हवं, तेच दुसरयालाही द्यायला हवं
स्वतःला तर सगळं नवीन हवं; मग दुज्याने जुनं का घ्यावं ?

जर अपेक्षापूर्तीचं दान हवं, तर इतरांच्या इच्छेचं सदा भान हवं
मनात सदैव समाधान हवं, तर तुमचं वागणंही तसंच छान हवं !

आयुष्यात रोजच कौतुक हवं, तर का ठेवावी लोकांना नावं ?
सुख जर हक्काचं हवं, ते दुसरयाला दुखवून कसं बरं मिळावं ?

स्वतःच्या मनातलं इतरांनी ओळखायला हवं ?
मग तुम्हालाही थोडंसं मनकवडं व्हायला हवं !

सर्वांनी तुमच्या प्रेमात पडावं, असं काही हातून घडावं
दुसरयाचा गुंता सोडवून बघावं,
तुम्हालाही जीवनाचं कोडं उलगडावं !